Ελαχιστοποίηση

Σταμάτησα να γράφω εδώ και καιρό.
Τα ερεθίσματα δεν βρίσκονται.
Η συλλογή από σκισμένες σελίδες μεγαλώνει
κάνοντας εμένα πιο μικρό.

Κάτι παλιά ποιήματα

Χθες βράδυ, διάβασα κάτι παλιά μου ποιήματα που δε σκόπευα να δημοσιεύσω. Ήθελα να περάσει αρκετός χρόνος, για να μπορώ πια να τα διαβάσω όχι με το μάτι του δημιουργού, αλλά μ' αυτό ενός κριτή έτοιμου να τ' απορρίψει και να τα τσαλακώσει στη φούχτα του με την πρώτη ευκαιρία.

Κάθε στίχος είχε ένα ξένο άρωμα, που μ' έκανε να αναρωτιέμαι αν είναι όντως δικά μου αυτά. Επειδή όμως εκγενετής κουβαλάω έναν αδύναμο κι ευκολολύγιστο χαρακτήρα, προτίμησα να μην τα σκίσω και να είμαι γι άλλη μια φορά ελαστικός με τα γραπτά μου. "Αρχή ειν' ακόμα..." σκέφτηκα. "Όλοι από κάπου ξεκινάνε". Αυτή η παρήγορη δικαιολογία που 'χει γίνει εδώ και καιρό καραμέλα στο στόμα μου, με κάνει να νιώθω σαν ένα παιδάκι που φτιάχνει πύργους στην άμμο κι όλοι τον επαινούν. Κι εκείνο νομίζει πως είναι κανένας σπουδαίος γλύπτης. Στην πραγματικότητα όμως...

Ησυχία

Αυτή η ησυχία είναι τόσο σιωπηλή,
που δεν είναι πια ηρεμία,
δεν είναι πια γαλήνη,
είναι μοναξιά
είναι θάνατος...

Χαϊκού IV

Και πορεύονται
οι σκοτεινοί ποιητές
ολομόναχοι.

Η κάμαρά τους
βουβή και παγωμένη
τους συντροφεύει.

Ξεφυλλίζοντας

Ήταν σχεδόν μεσάνυχτα όταν το βρήκε πεταμένο στα σκαλοπάτια της βιβλιοθήκης. Το πήρε στα χέρια του με σεβασμό και το ξεφύλλισε προσεκτικά για να μην το πληγώσει. Ο καιρός είχε αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του στις κιτρινισμένες σελίδες. Αυτή του η φθορά ενέπνεε μια ακατάληπτη συμπάθεια. Τα χρόνια το είχαν κάνει πιο ταπεινό· πιο σοφό... Ο γαλήνιος ήχος του ξεφυλλίσματος, το άρωμά του κι όλη του η υπόσταση, παρέσυραν τη θύμηση στην αναζήτηση όλων εκείνων, που "του καιρού τ' αλλάματα" άφησαν εμμελώς να σκουριάσουν.

Από τις τελευταίες σελίδες γλίστρησε ένα χαρτάκι. Όσες προσπάθειες κι αν έκανε, το λιγοστό φως δε ήταν αρκετό για να κάνει διακριτά τα μυρμηγκίσια γράμματα. Το έβαλε στην τσάντα του μαζί με το βιβλίο και πήρε το δρόμο της επιστροφής.

Ένα τόσο ξεχωριστό βιβλίο, θ' άξιζε σίγουρα μια ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη του. Θα το έβαζε πλάι στα ωραιότερα βιβλία, για να 'χει καλή παρέα και να διηγείται τις εμπειρίες του στα νεότερα...

Χαϊκού ΙΙΙ

Μικρό ποίημα,

για να το διαβάσεις πια

μέχρι το τέλος.

Απάντηση στις "Αναμνήσεις"

Απάντηση στις "Αναμνήσεις"

Τσαλακώνεις το σήμερα,

για να ζήσεις το αύριο

μέσ' απ' τις αναμνήσεις του χτες.

Οι αναμνήσεις σε πονούν,

να τις θυμάσαι δε θες.

Μα πώς γίνεται να κυνηγάς τη λήθη

στη χώρα της θύμησης;

Οι λέξεις σ' ένα γράμμα με φόβο

κάτω από άλικη πέτρα.

Αρνείσαι το σήμερα

γιατί φοβάσαι το αύριο.

Απάντηση στον ταραγμένο εαυτό σου:

το τελευταίο πέταλο μιας μαργαρίτας μ' αγαπάει...

Ανώνυμος

Λαχείο

Εκ γενετής τέρας...

Ένα αξιολύπητο λάθος της φύσης.

Η ισόβια μοναξιά του

τον έμαθε να κάνει παρέα στον εαυτό του

και να τον παρηγορεί

που δεν έχει ίχνος γοητείας·

που δεν έχει δικαίωμα στον έρωτα.

~ο~

Η διαφορετικότητά του επιβεβαιώνεται κάθε μέρα

από τα δηλητηριώδη μάτια της κοινωνίας·

τα νύχια, που ανοίγουν πληγές εν αγνοία τους.

Γυρίζει σπίτι του,

σέρνοντας τη μίζερη κι ελεεινή ύπαρξή του,

περνώντας από δρόμους σκοτεινούς, ήσυχους,

μακριά από τον κόσμο,

απ' αυτή την απογοητευτική επιβεβαίωση

που τον σκοτώνει κάθε μέρα.

~ο~

Κι όμως,

αυτός ο καθημερινός θάνατος

δεν ήταν επιλογή του...