Υπηρέτης δύο αφεντάδων

Παρασκήνια πριν την παράσταση



Η απονομή των βραβείων

L' homme...

Αναμένων ανατολή εν τη σκοτία

Υπηρέτης δύο αφεντάδων 2008

Αναμνήσεις

Θολές εικόνες και πικρές

του νόστου οι αναμνήσεις.

Όσο κι αν θέλεις δεν μπορείς

πια να τις ξαναζήσεις.

~~~

Πώς γίνεται η θύμιση

να ποτιστεί με λήθη,

να ξεχαστώ απ' τα μάτια σου,

γλυκό μου παραμύθι;

Επιθανάτιο σημείωμα (Καρυωτάκης)

Στις 20 Ιουλίου αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει προσπαθώντας μάταια να πνιγεί. Την επόμενη μέρα, αφού επισκέφτηκε ένα καφενείο της Πρέβεζας, λίγες ώρες αργότερα αυτοκτόνησε με περίστροφο κάτω από έναν ευκάλυπτο, έχοντας πάνω του ένα σημείωμα, το οποίο έγραφε:

Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς, τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.

Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περσότεροι, μαζύ με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τ' αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ημουν άρρωστος.Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.

Κ.Γ.Κ.

Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Ολη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.

Κ.Γ.Κ.

Σταγόνες

Για τη Λένια

Μια γεύση απο Θαλασσινό

Ό, τι αγάπησα

Ό,τι αγάπησα πίσω τ' άφησα,

να φωτίζει τα σκοτάδια που περπάτησα,

να περνάς εσύ,

να μη χάνεσαι

κι όποιος χάνεται

να μη νοιάζεσαι.

***

Ό,τι αγάπησα πολύ

μέσα από θαμπό γυαλί,

το κοιτώ και τ' αγαπάω

τώρα πιο πολύ.

***

Ό,τι αγάπησα πίσω τ' άφησα,

σαν πουλί σε μαύρη πέτρα το ζωγράφισα,

να το δεις εσύ,

λίγο να σταθείς

κι αν με θυμηθείς

μη μου λυπηθείς.

Θαλασσινός - Ότι α...

Γύρισε

Ας ήταν η συγγνώμη

φιλί σε σταυροδρόμι,

που τ' άφησες μια μέρα

αντί για καλημέρα.

***

Ας ήτανε κι η τύψη

φιλί που το χεις κρύψει,

για να μου το χαρίσεις

όταν ξαναγυρίσεις.

***

Γύρισε, κλειδί στην πόρτα γύρισε.

Γλυκό μου στόμα, μίλησε.

Ν' ακούει κι η καρδιά.

***

Ας ήταν το δάκρυ

στου στεναγμού την άκρη,

τα μάτια σου να υγραίνει

και να τα ομορφαίνει.

***

Ας ήταν κι η μετάνοια

πληγή στην περηφάνια

να γύριζες σε μένα

με τα μαλλιά λυμένα.

Θαλασσινός - Γύρισ...

Ν' αγαπάς
Ν' αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα

τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους,

τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα

και πολύ ν' αγαπάς τους ανθρώπους.

***

Τα θεριά ν' αγαπάς και τ' ανήμερα

τα νησιά, τα ποτάμια, τ' αστέρια.

Κι αν ποτέ σε πληγώσουν κατάστηθα

φίλοι, αγρίμια, λευκά περιστέρια,

***

ν' αγαπάς, να ξεχνάς και να χαίρεσαι

τη δική σου γαλήνη κι εκείνα

που μ' αγάπη το νου μας φωτίζουνε

και βλασταίνουν αμάραντα κρίνα.

Θαλασσινός - Ν' αγ...