Ανεξίτηλο

Ταπεινά βήματα

μήπως τα ίχνη μείνουν

Χαϊκού V

Bιολιού άχνισμα

γλυκά τον νανουρίζει

αιώνια πια

Ελαχιστοποίηση

Σταμάτησα να γράφω εδώ και καιρό.
Τα ερεθίσματα δεν βρίσκονται.
Η συλλογή από σκισμένες σελίδες μεγαλώνει
κάνοντας εμένα πιο μικρό.

Κάτι παλιά ποιήματα

Χθες βράδυ, διάβασα κάτι παλιά μου ποιήματα που δε σκόπευα να δημοσιεύσω. Ήθελα να περάσει αρκετός χρόνος, για να μπορώ πια να τα διαβάσω όχι με το μάτι του δημιουργού, αλλά μ' αυτό ενός κριτή έτοιμου να τ' απορρίψει και να τα τσαλακώσει στη φούχτα του με την πρώτη ευκαιρία.

Κάθε στίχος είχε ένα ξένο άρωμα, που μ' έκανε να αναρωτιέμαι αν είναι όντως δικά μου αυτά. Επειδή όμως εκγενετής κουβαλάω έναν αδύναμο κι ευκολολύγιστο χαρακτήρα, προτίμησα να μην τα σκίσω και να είμαι γι άλλη μια φορά ελαστικός με τα γραπτά μου. "Αρχή ειν' ακόμα..." σκέφτηκα. "Όλοι από κάπου ξεκινάνε". Αυτή η παρήγορη δικαιολογία που 'χει γίνει εδώ και καιρό καραμέλα στο στόμα μου, με κάνει να νιώθω σαν ένα παιδάκι που φτιάχνει πύργους στην άμμο κι όλοι τον επαινούν. Κι εκείνο νομίζει πως είναι κανένας σπουδαίος γλύπτης. Στην πραγματικότητα όμως...

Ησυχία

Αυτή η ησυχία είναι τόσο σιωπηλή,
που δεν είναι πια ηρεμία,
δεν είναι πια γαλήνη,
είναι μοναξιά
είναι θάνατος...

Χαϊκού IV

Και πορεύονται
οι σκοτεινοί ποιητές
ολομόναχοι.

Η κάμαρά τους
βουβή και παγωμένη
τους συντροφεύει.

Ξεφυλλίζοντας

Ήταν σχεδόν μεσάνυχτα όταν το βρήκε πεταμένο στα σκαλοπάτια της βιβλιοθήκης. Το πήρε στα χέρια του με σεβασμό και το ξεφύλλισε προσεκτικά για να μην το πληγώσει. Ο καιρός είχε αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του στις κιτρινισμένες σελίδες. Αυτή του η φθορά ενέπνεε μια ακατάληπτη συμπάθεια. Τα χρόνια το είχαν κάνει πιο ταπεινό· πιο σοφό... Ο γαλήνιος ήχος του ξεφυλλίσματος, το άρωμά του κι όλη του η υπόσταση, παρέσυραν τη θύμηση στην αναζήτηση όλων εκείνων, που "του καιρού τ' αλλάματα" άφησαν εμμελώς να σκουριάσουν.

Από τις τελευταίες σελίδες γλίστρησε ένα χαρτάκι. Όσες προσπάθειες κι αν έκανε, το λιγοστό φως δε ήταν αρκετό για να κάνει διακριτά τα μυρμηγκίσια γράμματα. Το έβαλε στην τσάντα του μαζί με το βιβλίο και πήρε το δρόμο της επιστροφής.

Ένα τόσο ξεχωριστό βιβλίο, θ' άξιζε σίγουρα μια ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη του. Θα το έβαζε πλάι στα ωραιότερα βιβλία, για να 'χει καλή παρέα και να διηγείται τις εμπειρίες του στα νεότερα...

Χαϊκού ΙΙΙ

Μικρό ποίημα,

για να το διαβάσεις πια

μέχρι το τέλος.