Σταγόνες

Για τη Λένια

Μια γεύση απο Θαλασσινό

Ό, τι αγάπησα

Ό,τι αγάπησα πίσω τ' άφησα,

να φωτίζει τα σκοτάδια που περπάτησα,

να περνάς εσύ,

να μη χάνεσαι

κι όποιος χάνεται

να μη νοιάζεσαι.

***

Ό,τι αγάπησα πολύ

μέσα από θαμπό γυαλί,

το κοιτώ και τ' αγαπάω

τώρα πιο πολύ.

***

Ό,τι αγάπησα πίσω τ' άφησα,

σαν πουλί σε μαύρη πέτρα το ζωγράφισα,

να το δεις εσύ,

λίγο να σταθείς

κι αν με θυμηθείς

μη μου λυπηθείς.

Θαλασσινός - Ότι α...

Γύρισε

Ας ήταν η συγγνώμη

φιλί σε σταυροδρόμι,

που τ' άφησες μια μέρα

αντί για καλημέρα.

***

Ας ήτανε κι η τύψη

φιλί που το χεις κρύψει,

για να μου το χαρίσεις

όταν ξαναγυρίσεις.

***

Γύρισε, κλειδί στην πόρτα γύρισε.

Γλυκό μου στόμα, μίλησε.

Ν' ακούει κι η καρδιά.

***

Ας ήταν το δάκρυ

στου στεναγμού την άκρη,

τα μάτια σου να υγραίνει

και να τα ομορφαίνει.

***

Ας ήταν κι η μετάνοια

πληγή στην περηφάνια

να γύριζες σε μένα

με τα μαλλιά λυμένα.

Θαλασσινός - Γύρισ...

Ν' αγαπάς
Ν' αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα

τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους,

τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα

και πολύ ν' αγαπάς τους ανθρώπους.

***

Τα θεριά ν' αγαπάς και τ' ανήμερα

τα νησιά, τα ποτάμια, τ' αστέρια.

Κι αν ποτέ σε πληγώσουν κατάστηθα

φίλοι, αγρίμια, λευκά περιστέρια,

***

ν' αγαπάς, να ξεχνάς και να χαίρεσαι

τη δική σου γαλήνη κι εκείνα

που μ' αγάπη το νου μας φωτίζουνε

και βλασταίνουν αμάραντα κρίνα.

Θαλασσινός - Ν' αγ...

Υγρό

Οι δρόμοι της βροχής,
στενοί, αθέατοι.
Ανάσα ετοιμοθάνατου η ομίχλη
και τα φώτα χλωμά ν' αργοσαλεύουνε.
Οι δρόμοι της βροχής
με τα τσιγάρα π' αναβεις
ν' αναπνεύσεις λίγη αλήθεια, πολύ πόνο.

Αλήθεια....
Πόσο ήρεμα κυλά το νερό στις πλάκες
στο δικό του ταξίδι...
Πώς κλείσαμε τους δρόμους μας....
Λίγη αλήθεια...
Τίποτ' άλλο.

Ένα τραγούδι για το δρόμο…

ένα τραγούδι για το δρόμο…
που μοιάζει ατέλειωτος, ανέξοδος χαμός
για όλα αυτά που από τα μάτια μας περάσανε
και στις καρδιές μας σφηνωθήκανε βαθιά…

Το ποίημα αυτό είναι απόσπασμα από post του Μορφέα. Μου άρεσε πολύ. Ταίριαζε και με το περπατημένο μπλογκ μου κι είπα να το δημοσιεύσω.

Για την Τίνα

Περπατάς στη διάρκεια της μέρας,
κι ολοένα βαραίνει ο ίσκιος σου.
Γκρίζες ώρες κυλούν απαθέστατα
κι η άνοιξη μέσα σου πικραίνεται.

Οι λυγμοί σου,
ένα ποτάμι κουρασμένο,
που πλανιέται τη νύχτα αργά
και πίνει τον ύπνο σου
κι έπειτα λησμονιέται βουλιάζοντας στο κενό.

Στην πολυθόρυβη σιωπή της θλίψης λιώνεις…
Ακίνητη στη ρευστότητά σου…
Παρούσα στην απουσία σου…
«Τελικά είχες δίκιο...
Δεν υπάρχουν καλοί άνθρωποι» λες.
Ξέχασες όμως
τους καλούς
που απ’ τη ζωή σου πέρασαν.

Ο τροχός παίρνει την άλλη του στροφή
και τα ζεματιστά σου δάκρυά,
που κοιμούνται σε μια σελίδα άσπρο φως,
γίνονται φτερά
κι ύστερα μεγαλώνουν σαν άγγελοι.

Ο ήλιος του μεσημεριού σε λούζει
κι ιχνηλατεί ψηλαφιστά το πρόσωπό σου.
Είναι γαλήνη μυστική
και σε καλεί
φτερώνοντας αισθήματα κρυμμένα.

Γύρισε το κλειδί στην πόρτα.
Άνοιξε
και περιπλανήσου…

Επμιστευτικά

Του είπαν εμπιστευτικά
κι αυτός το πίστεψε:
Θα πεις αράδα δέκα μπούρδες,
μα θα τις πεις αργά,
πολύ αργά,
μέχρι που να σκάζεις θέληση,
μέχρι να λιώνεις κόκαλα.
Κι εμείς,
ένοια σου και μη φοβάσαι.
Έχουμε τον τρόπο,
έχουμε τα χρώματα,
τα λουλούδια και τ' αρώματα
να τις στολίσουμε ποικιλοτρόπως...
Κι ένοια σου, λέμε,
θα τις ακούσουν,
θα τις καταπιούν
κι όσο να πεις, αμήν,
θα μπουν σε σχολικά βιβλία,
πόστερ θα γίνουν,
δημοφιλή τραγούδια,
ταινίες θέατρα
και στις εφημερίδες πρωτοσέλιδα.
Φτάνει ν' αφειερώσεις την ψυχή σου κάπου.
Μη ρωτά σε ποιον,
σε τι...
Όχι...
Τότε άντε. Καληνύχτα.

Επιμένει

Αυτό το δέντρο επιμένει.
Το κόψαμε, το ξεριζώσαμε
κι αυτό επιμένει.


Αυτό το όνειρο επιμένει.
Το χυδαϊσαμε, το ψευτίσαμε
κι αυτό επιμένει.


Αυτή η αλήθεια επιμέμει.
Τη σκευρώσαμε, τη νερουλιάσαμε
κι αυτή επιμένει.


Αυτή η πίστη επιμένει.
Την τρομάξαμε, την προδόσαμε
κι αυτή επιμένει.


Αυτό το ποτήρι επιμένει.
Το αδειάσαμε, το στραγγίξαμε
κι αυτό επιμένει.